Książka “Jestem głód” to historia o moim życiu z głodu

Jestem głód. Tak, to prawda. Głoduję od dłuższego czasu. Wymaga to ode mnie wielkiej siły i samozaparcia, ale jestem silna. Bardzo silna. Wiem, że mogę to zrobić. Jestem wytrwała i uparta. Nie poddam się tak łatwo.

Kiedyś byłam tak jak wszyscy inni – jadłam codziennie, nawet kilka razy dziennie. Byłam szczupła i pełna energii. Ale pewnego dnia postanowiłam zmienić swoje życie i zacząć głodować. Od tego czasu minęło już wiele miesięcy, a ja nadal trwam w mojej decyzji.

Nie jest to łatwe ani przyjemne, ale wiem, że warto. Gdybym tylko mogła coś zmienić w swoim życiu, to na pewno byłaby to większa ilość jedzenia (śmiech). Ale tak naprawdę to nie o jedzeniu tu chodzi – chodzi o coś więcej. O coś, czego nikt inny nie rozumie.

Dlaczego głoduję? Bo chcę być szczupła i piękna? Nie, to nieprawda. Gdybym tylko chciała być szczupła, to mogłabym sobie na to pozwolić – ale nie chcę tego. Chcę być silna i wytrwała. Chcę pokazać sobie i innym, że potrafię to zrobić. Chcę dowiedzieć się, ile wytrzyma moje ciało i moja psychika bez jedzenia. I chcę udowodnić sobie, że mogę to zrobić – bo jeśli mi się uda, to będzie to dla mnie ogromny sukces. Czy głodując jestem szczęśliwa? Nie wiem – nigdy nie próbowałam tego sprawdzić (śmiech). Wiem tylko, że czuję się dobrze ze sobą i ze swoją decyzją. Czuję się silna i dumna z siebie – a to dla mnie bardzo ważne.

Jestem głód: Moja historia z głodu

Jestem głód: Moja historia z głodu (Książka “Jestem głód” to historia o moim życiu z głodu).

Pamiętam, jak to było, kiedy pierwszy raz poczułem się głodny. Miałem wtedy pięć lat i przez cały dzień nie jadłem niczego, co mogłoby mnie nakarmić. Próbowałem pić wodę, ale tylko wypiłem trochę i poczułem, że nic mi to nie daje. Pamiętam, jak bardzo chciałem jeść, ale nie mogłem tego zrobić. Czułem się tak słaby i bezsilny.

Kiedy miałem siedem lat, zacząłem tracić na wadze. Moja mama powiedziała mi, żebym się nie martwił, bo to normalne w tym wieku. Ale ja wiedziałem, że coś jest nie tak. Czułem się coraz gorzej i coraz bardziej głodny. Nie chciałem jeść, bo bałem się, że nic mi to nie da. Wiedziałem, że muszę jeść, ale nie mogłem tego zrobić.

Pewnego dnia, kiedy miałem dziewięć lat, poszedłem do sklepu ze swoim bratem i kupiliśmy kilka kanapek. Kiedy wróciłem do domu, moja mama byla tak zaskoczona widząc, że jestem głodny, że natychmiast zabrała mnie do lekarza. Lekarz powiedział mi, że mam anoreksję i muszę się leczyć.

Anoreksja to choroba psychiczna, która powoduje, że ludzie tracą apetyt na jedzenie i mogą przez długi czas nie jeść niczego. Leczenie anoreksji może być bardzo trudne i czasami może trwać całe życie. Na szczęście udało mi się wyzdrowieć i odzyskać apetyt na jedzenie. Jestem teraz silna i mogę jeść to, co chcę.

Jestem głód: Jak żyć z głodu

Jestem głód. Jak żyć z głodu? Książka “Jestem głód” to historia o moim życiu z głodu. Głód jest czymś, co towarzyszy mi od dziecka. Jako dziecko chodziłem spać głodny, a budziłem się głodny. Głód był moim towarzyszem każdego dnia. Życie z głodem to ciężki koszmar. Każdy dzień jest wyczerpującym wysiłkiem, aby znaleźć coś do jedzenia. Często jest tak, że nie ma nic do jedzenia. Wtedy musisz sięgnąć do swoich wewnętrznych zasobów i znaleźć siłę, aby kontynuować walkę o przetrwanie.